Olivia Ruiz, artiestennaam van Olivia Blanc, is een Franse singer-songwriter, zangeres, actrice, regisseur en romanschrijfster, geboren op 1 januari 1980 in Carcassonne.

Gérard Bertrand: goedendag iedereen en welkom bij de tiende editie van food wine and music vandaag in château l'Hospitalet met chef Laurent Chabbert die bij ons is en met een heel bijzondere eregast, een bijzondere gaste want ze is uit de regio, ik vraag u om Olivia Ruiz te verwelkomen. 

Olivia Ruiz: hallo allemaal.

Gérard Bertrand: hoe gaat het met je, Olivia?

Olivia Ruiz: maar het gaat heel goed met al die mooie producten. Het kan alleen maar goed gaan, er kan een ramp naast je plaatsvinden maar verder gaat het.

Gérard Bertrand: nou het is ongelooflijk want Olivia, je hebt drie maanden doorgebracht in Narbonne-plage du Touquet op 3 minuten van hier en vandaag dat we de live doen ben je in Parijs, doe normaal

Olivia Ruiz: het is van de gekke, maar laat maar, het is gezegd, het belangrijkste is dat je er bent. Maar het is waar dat ik… ik… dat het de zin geeft om te zien wat er allemaal gebeurt. 

Gérard Bertrand: dus chef, wat gaan we… wat staat er vanavond op het programma?

Laurent Chabbert: goedendag Olivia en hallo iedereen.

Olivia Ruiz: hallo. 

Laurent Chabbert: dus vandaag gaan we een terrine van groenten en verkruimeld speenvarken maken, speenvarken van Roquetaillade, dus vlakbij Limoux, met een vierge van tomaten, courgette en olijven, een huisgemaakte barbecuesaus, een paar kleine kruiden. Daarna een kalfskotelet, we hebben gewoon het bot verwijderd zodat het makkelijker te snijden is… van de Pyreneeën, met een huisgemaakte puree en een sjalottensaus, wat chips… en daarna hebben we een nieuwigheid, namelijk de baballes met rode wijn en rood fruit die we vanaf volgende week te koop zullen aanbieden in het hotel. 

Gérard Bertrand: perfect! Nou ik ben blij want eigenlijk heeft Olivia vandaag… kom chef… het is belangrijk want Laurent Chabbert heeft vandaag een wedstrijd in de wedstrijd dankzij jou, omdat hij eigenlijk gaat wedijveren met de keukens van Yannick Alléno, want we wilden iets doen omdat het goed is dat je veeleisend bent, dat zal een uitdaging zijn, want je kunt eigenlijk bijna hetzelfde live proeven met… wat rechtstreeks geleverd werd door de keukens van de driesterrenchef Yannick Alléno in Parijs. Dus dat is geweldig want we gaan een challenge kunnen doen, chef, het is de masterchef vandaag tussen Narbonne en Parijs, zo zijn we begonnen dus… 

Olivia Ruiz: wetende dat de parisienne al voor Narbonne is, dus de uitdaging een beetje verloren. 

Laurent Chabbert: dank je! 

Gérard Bertrand: kijk, Olivia, ik ga je iets zeggen, we gaan beginnen met drinken en we konden niet met iets anders beginnen dan met een wijn van de cité de Carcassonne, want we hebben gisteren officieel deze gamme héritage wereldwijd gelanceerd, we waren in het hôtel de la cité waar we een prachtig moment hebben beleefd. Dus het is een 2018, een Merlot van de cité de Carcassonne, dat zal je aan iets herinneren. 

Olivia Ruiz: ho ja inderdaad, hoewel vreemd genoeg mois bonne gabach de eerste die me stoorde was de tautavel, dat is een schande voor mij. 

Gérard Bertrand: nee nee nee helemaal niet want we zijn erg trots… op jou. 

Olivia Ruiz: proost Gérard!

Gérard Bertrand: proost!

Gérard Bertrand: dus een paar woorden, Olivia, hoe heb jij deze lockdown beleefd in Narbonne-plage in het geheim. 

Olivia Ruiz: ja, precies, maar wat fijn was, is dat ik niet elke dag opgesloten zat met mijn zoontje van 4,5 jaar oud, de boulevard aan zee met de fiets tijdens de toegestane uren, en dan zie je toch die kleine fijne leventjes en de winkeliers, een geweldige slager in Narbonne-Plage, extraordinaire, dus zo… en daardoor heeft dat kleine dagelijkse leven op een goede afstand ons toch overeind gehouden, want mijn zoon en ik, we houden van mensen, we houden van kletsen en delen, dus we zouden erg ongelukkig zijn geweest als we in Parijs waren gebleven en verplicht waren geweest om veilig een beetje langer binnen te blijven dan daar, we hebben geluk gehad. 

Gérard Bertrand: wat heb je 3 maanden lang gedaan? 

Olivia Ruiz: nou luister, ik heb... allereerst heb ik mijn zoontje flink opgevangen want op vier en een half jaar vraagt hij energie, dat weet je... en dan heb ik geschreven, natuurlijk, het feit dat ik la commode aux tiroirs de couleurs heb afgerond.

Gérard Bertrand: daar gaan we het over hebben. 

Olivia Ruiz: zo is het, er was een klein moment waarop ik die toevluchtsoord terug nodig had. Ik heb mezelf in dit boek heel troostende vrouwen uitgedacht en het feit dat ze vertrekt, naar anderen gaat, anderen troost… zo is het, ik had behoefte om me er opnieuw in te onderdompelen, dus voor het tweede deel lijkt het erop dat het opnieuw dit Occitaanse decor zal zijn dat me zo dierbaar is en dat me zal inspireren tot mijn laatste ademtocht. 

Gérard Bertrand: Goed, dat is geweldig. 

Olivia Ruiz: en nogmaals, dat hoef ik jou niet uit te leggen. 

Gérard Bertrand: nee maar wat fijn is, is dat we dezelfde gemeenschappelijke wortels hebben. Mijn familie komt vier generaties geleden uit de Alpen, bij jou is het de Spaanse kant, maar het is toch Marseillette, en Marseillette is je geboortedorp en je hartensdorp, want ik weet dat jij geboren bent in Carcassonne, ik in Narbonne, maar het is Marseillette. Er zijn twee sterren in Marseillette: Olivia Ruiz en Jancis Robinson, de wijnvrouw van de wereld, dus ik ga je een ontmoeting met haar organiseren want jullie zijn de twee belangrijkste personen van Marseillette en eigenlijk kennen jullie elkaar niet, dat heb ik ontdekt en ik was verbaasd maar… 

Olivia Ruiz: maar absoluut want bij mij, bovendien bij die vrouwen in de wijn is dat iets wat me interesseert want ik weet dat het waarschijnlijk moeilijker is dan elders om een plek te veroveren, zoals in veel mannenberoepen, en zoals jij zegt is Marseillette een zakdoek groot en telt 700 inwoners geloof ik, in elk geval ben ik er niet maar mijn ouders zijn er dus het verbaast me want ik… als ik een beetje uitga blijf ik naar het café gaan, langs de dorpsfeesten gaan als ik er ben, dat is belangrijk voor mij… en dus heb ik haar niet gekruist en je zal me haar moeten voorstellen want anders ga ik op een dag bij haar aankloppen…

Gérard Bertrand: precies, precies, ik herinner me want toen ik jonger was luisterde ik soms naar radio Marseillette, zegt je dat iets?

Olivia Ruiz: ik was er animatrice van mijn 6e tot mijn 16e, stel je voor.

Gérard Bertrand: ik nam de trein vanuit Lusignan naar Carcassonne toen ik op de landbouwschool zat, dus met de kerktoren die je van ver kunt zien vanuit Marseillette. Dat doet me ook denken aan mijn kindertijd en adolescentie, precies.

En voor de muzikale activiteit, ik geloof dat je ook iets aan het voorbereiden bent, toch?

Olivia Ruiz: ja en weet je dat ik in 2012… dus laten we proosten op onze vriend jean cormier die ons verlaten heeft, die er bij ons was, en je herinnert je dat we met jean cormier tot 5 uur 's ochtends verhalen hebben verteld, we hebben een paar keer het glas geheven.

Gérard Bertrand: precies. 

Olivia Ruiz: zo is het en ik heb daar vorige november een creatie gemaakt die in maart opnieuw zou vertrekken rond… rond de ander. Voor een voorstelling en ook daar om verbinding te creëren rond liedjes zoals die van de Spanjaarden van Frankrijk of de Mediterranen in de bredere zin van het woord. Een kleine poëtische reis over het belang van onze blik op de ander te veranderen, zijn afwijzingsreflexen weg te werken, opnieuw te leren om het verschil te zien als de grootste van alle rijkdommen. 

Gérard Bertrand: goed. En wanneer gaat het dan weer van start? Wanneer gaat het weer van start? 

Olivia Ruiz: dus begin oktober met de bouffes du nord, van 03 tot 07 november.

Gérard Bertrand: zeer goed. Dus chef, ben je klaar?

Laurent Chabbert: ja!

Gérard Bertrand: nou, de chef is klaar dus we gaan een wedstrijdje doen, ik weet niet wat jij hebt. Dus heu… 

Olivia Ruiz: nou oké. Nou… 

Gérard Bertrand: dus chef, wat is er… 

Olivia Ruiz: nou, wat mij betreft het voorgerecht…

Gérard Bertrand: het is prachtig, chef, wat is het dan?

Olivia Ruiz: ola wat mooi, wacht is dat het voorgerecht of is dat het?

Gérard Bertrand: daar heb je de keuze, denk ik dat….

Olivia Ruiz: dat is?

Gérard Bertrand: dat is voor straks.

Olivia Ruiz: o la la, maar het is prachtig.

Gérard Bertrand: dus chef, ga je gang, vertel ons. 

Laurent Chabbert: dus we hebben de terrine van schouder van speenvarken. Het speenvarken heb ik gewoon eronder gelegd, paprika, courgette, aubergine die we hebben geconfijt in olijfolie. We hebben wat salie toegevoegd, wat gesneden olijf, olijfolie en geconfijte tomaat; hier de barbecuesaus die we zelf hebben gemaakt, en het shiso-sorbet, de shiso die van de familie Françoise komt.

Gérard Bertrand: prachtig. Nou, ik ga proeven, chef. Wil je met me proeven of… 

Laurent Chabbert: nee ik moet nog een beetje werken. 

Gérard Bertrand: je moet nog wat werken.

Gérard Bertrand: kijk eens…

Laurent Chabbert: hier voeg ik gewoon de sauce vierge toe.

Gérard Bertrand: ben jij al begonnen met proeven, Olivia?

Olivia Ruiz: kijk eens, ik weet niet of je het kunt zien. 

Gérard Bertrand: ha wat mooi! 

Olivia Ruiz: maar in ieder geval is het prachtig.

Gérard Bertrand: het is prachtig, ja. 

Gérard Bertrand: dus we gaan chef Alléno bedanken… 

Olivia Ruiz: ho ja zeker, hem gaan we bedanken. 

Gérard Bertrand: nou, ik ga proeven. Ah, zo… 

Olivia Ruiz: het is ook mooi in Narbonne, zeg. 

Laurent Chabbert: het is hier ook goed, ja.

Gérard Bertrand: prachtig.

Olivia Ruiz: het is een wonder. Het is een ongelooflijke bereiding, het is gekarameliseerd, smeltend en knapperig. Het is heerlijk, het is niet vet. 

Gérard Bertrand: is het lekker, Olivia? Ik heb… ik heb een moeilijk leven. Ik lik zelfs mijn vingers af. 

Olivia Ruiz: eerlijk gezegd, met de mooie reizen, het goede eten, de goede wijn. Ik zeg me vaak, het is niet gemakkelijk, die arme Gérard. En dan je domein ook, we hebben het er niet over, maar het is een magische plek. Om er al een keer in concert geweest te zijn bij jou… 

Gérard Bertrand: ja, dat was al in 2012.

Olivia Ruiz: spelen op deze plek is magisch. Nou, ik was hier al eerder geweest als gast in het hotel, voor één nacht, lang geleden, en ik had een geweldige tijd gehad. En dan een paar jaar later het concert. Dus echt, deze plek is een klein cocon. Het is tegelijk immens, in verhouding met alles wat jij hebt opgebouwd en waardoor we stralen voor de rest van de wereld en waar we trots op zijn. Maar dat is wat zo magisch is aan deze plek: het is tegelijkertijd een klein cocon.

Gérard Bertrand: ja en weet je, het was in 2012 dus laten we proosten op onze vriend jean cormier die ons verlaten heeft, die er bij ons was, en je herinnert je dat we met jean cormier tot 5 uur 's ochtends verhalen hebben verteld, we hebben een paar keer het glas geheven. 

Olivia Ruiz: ho ja maar dat kunnen we goed; Ha ja natuurlijk zijn grote elleboogheffer-wedstrijd, maar ik was het vergeten, hij heeft het me zo vaak verteld. 

Gérard Bertrand: en ja… de marathon van de elleboogheffers. 

Olivia Ruiz: wat een lachstuip…je weet dat ik gekomen was om te spelen, ik had de dag ervoor mijn grootmoeder verloren.

Gérard Bertrand: ik weet het…

Olivia Ruiz: maar ik had het niet willen afzeggen, het was uiteindelijk een mooi moment. 

Gérard Bertrand: ja ik herinner me dat, trouwens je hele familie was veel ongeruster dan jij voor het concert. Ik herinner me dat heel goed. 

Olivia Ruiz: nou ja, ik vertrouwde op… 

Gérard Bertrand: als je op het podium staat…wat wil je ons… wat wil je ons laten horen, want ik weet dat je ons het genoegen doet om een paar noten a capella te zingen dus…

Olivia Ruiz: nou, ik wil je zeggen: wat zou jij willen? Wil je Spaans? Wil je Frans? Wil je Engels?

Gérard Bertrand: luister, nee maar ik… 

Olivia Ruiz: wat voor muziek hou jij van, Gérard? 

Gérard Bertrand: nee ik was… 

Olivia Ruiz: ik weet een beetje. 

Gérard Bertrand: ik was verbaasd want ik zag dat je roots Rock Five waren en dat je een fan was van Lenny Kravitz. Ongelooflijk! 

Olivia Ruiz: ah ja! Rolala maar dat is…dat zal moeten… 

Gérard Bertrand: nee nee maar doe maar wat je wil. 

Olivia Ruiz:  het wordt ingewikkeld, maar ja, natuurlijk, toen ik jong was hield ik er enorm van. Wat was het dat ik destijds zong, iets rock waaraan ik me zou kunnen herinneren… het is waar dat ik het een beetje vergeten ben. Wat zouden we anders van thuis kunnen zingen? 

Gérard Bertrand: maar nee… 

Olivia Ruiz: iets wat je aan thuis doet denken. Nou, we gaan een stukje van "j'traine les pieds" spelen. 

Gérard Bertrand: zo is het, perfect.

Olivia Ruiz: het is toch een liedje dat gaat over het café van Marseillette.

Gérard Bertrand: precies! 

Olivia Ruiz: live muziek.

Gérard Bertrand: bravo! 

Olivia Ruiz: en zo is het. Het is goed in Marseillette. 

Gérard Bertrand: ja en dan… weet je wat, als je dat zingt, doet dat me denken aan mijn zus op de schoolwegen, want we vertrokken vanuit mijn huis naar de dorpsschool in Saint-André-de-Roquelongue. En dus liepen we elke dag 500 meter en dan had ik mijn neven, mijn nichten en dus de o-benen, vaak geschaafd. 

Olivia Ruiz: en de geur van vrijheid! 

Gérard Bertrand: ja, precies. En we stopten bij de winkel om carambars te kopen. Voor 10 cent had je er vijftien.  

Olivia Ruiz: maar natuurlijk, anders is het niet leuk…en de malakoff, had je die niet… mij waren de malakoff vroeger mijn grote ding als kind. 

Gérard Bertrand: weet je wat? Weet je wat? Ik viel achterover want er is een tabakswinkel in Narbonne… 

Olivia Ruiz: maar… 

Gérard Bertrand: aan de voet van de brug van Carcassonne die Malakoff verkoopt. 

Olivia Ruiz: ik weet het, naast het prachtige hotel achter het station, is dat het niet? 

Gérard Bertrand: nee nee nee nee die aan de voet van de brug van Carcassonne is, weet je die al lang gesloten was…

Olivia Ruiz: en dan was het die, denk ik. 

Gérard Bertrand: nee, en hij verkoopt Malakoff. Ik ga er gewoon naartoe om er een paar te kopen als ik de krant koop, want het herinnert me aan…

Olivia Ruiz: en ze hebben niet dezelfde smaak.

Gérard Bertrand: heu…

Olivia Ruiz: vind je niet dat ze niet helemaal dezelfde smaak hebben?

Gérard Bertrand: nee… nee, onze smaak is veranderd, dat is niet hetzelfde.

Olivia Ruiz: ha ja, dat is goed mogelijk, dat is goed mogelijk. 

Gérard Bertrand: he ja, he ja, he ja, het is niet hetzelfde. Dus wat betreft…

Olivia Ruiz: ah, wat een genot toch! 

Gérard Bertrand: het is lekker, hè?! 

Olivia Ruiz: rolalalala, nou ja tegelijkertijd als je gestudeerd hebt bij Alléno dan ??? 

Gérard Bertrand: en luister dan… 

Olivia Ruiz: ik zie niet in hoe je geen iets groots kunt maken. 

Gérard Bertrand: vertel me eens, want je bent eigenlijk heel eclectisch: natuurlijk het zingen, de muziek, het theater, het schrijven, heu… wat ontbreekt er nog?... natuurlijk het privéleven, mama enzovoort, maar wat ontbreekt er in jouw gekke creativiteit of jouw wil tot creatie, wat zou je willen doen? Fotografie, doe je dat ook… wat zou je willen verkennen wat je nog niet hebt gedaan? 

Olivia Ruiz: nou, ik heb het een beetje gedaan maar niet genoeg, ik geef toe dat achter de camera staan toch iets is wat ik heel graag zou willen. En ervoor, ik heb ook niet veel gedaan voor de camera, terwijl het geweldig is, ik hou ervan om actrice te zijn, want stel je voor, het is alsof jij morgen ober wordt, wat een geluk om niet de baas te zijn, wat een geluk om het werktuig van de baas te zijn. Wat een vakantie is dat als je gewend bent om 25 mannen te managen en… nou, minder. 

Gérard Bertrand: 350.

Olivia Ruiz: zo is het

Gérard Bertrand: maar dat is al heel veel voor jou.

Olivia Ruiz: ja maar zo is het dus… 

Gérard Bertrand: want toen… je hebt "état d'urgence" gemaakt in 2019, dat is een televisiefilm, toch? En nu zou je graag een beetje achter de camera stappen want dat is een logische stap voor jou?

Olivia Ruiz: ja ik moet toegeven dat ik "la commode aux tiroirs de couleurs" heb geschreven als een film, waarbij ik de beelden echt zorgvuldig heb afgewogen. 

Gérard Bertrand: zo is het. 

Olivia Ruiz: soms stopte ik en deed ik de stemmen van de personages. Ik heb, ik heb dingen in mijn telefoon waar ik de drie zussen heb die half in het Spaans, in het Occitaans, in het Frans ruziemaken want ik had het nodig dat het heel belichaamd was voor mijn schrijven. Zo is het, misschien dus…

Gérard Bertrand: wat is jouw model, wie is of wat is jouw modelregisseur? Er is er één die mij imponeer en dat is Clint Eastwood, want de manier waarop hij de camera hanteert is ongelooflijk! En de snelheid waarmee hij filmt. 

Olivia Ruiz: ah ja, dat is geweldig! Ja, maar het is waar dat ik de neiging heb om modellen te zoeken op het niveau van de middelen, want hier raken we aan een van de meesters die…

Gérard Bertrand: ja…

Olivia Ruiz: zo is het…

Gérard Bertrand: maar hij werkt snel, heb je gezien, het zijn niet de duurste budgets die hij gebruikt, hij filmt heel snel. 

Olivia Ruiz: nee, je hebt gelijk, dat is waar. En het is trouwens elke keer een geweldige oefening voor acteurs, juist omdat hij snel werkt. En dan bestuurt hij helikopters, vliegtuigen, en dan… nee maar die man toch, wat een figuur… bij de Franse regisseurs hou ik van Maïwenn, ik hou van Noémie Lvovsky. 

Gérard Bertrand: ah ja.

Olivia Ruiz: ik ben uiteraard dol op Almodovar, hij behoort tot mijn cultfiguren, maar de anderen ook, Carlos Saura. Zodra het de Latijnse cinema raakt, raakt het een sterke gevoeligheid bij mij.

Gérard Bertrand: en zie jij een verschil… zie jij een groot verschil tussen de Spaanse cinema en de Franse cinema? Want het zijn twee auteurscinema's, wat is voor jou het verschil? Want goed, de Spaanse cinema, we kennen hier Almodovar maar er zijn er zeker nog anderen… maar zie jij een groot verschil tussen de Spaanse benadering en de Franse benadering op het gebied van de cinema? 

Olivia Ruiz: ik vind dat het elke keer speelt met codes die riskant zijn en ik hou van die grens. Vaak bevinden we ons op de grens van de kitsch met het Spaanse. 

Gérard Bertrand: ja. 

Olivia Ruiz: soms zit je in iets en weet je het niet. Je zegt bij jezelf: o mijn god, het wordt een telenovela, en uiteindelijk beland je in iets heel onirisch. Het is zinnelijker. 

Gérard Bertrand: ja. 

 Olivia Ruiz: het is scherper, het is minder cerebraal, het is meer een lichamelijk iets. Dus het is waar dat ik er extreem gevoelig voor ben, maar er zijn veel Franse regisseurs van wie ik hou, Dupontel bijvoorbeeld. Dupontel is echt een toon die me aanspreekt. Die grappigheid raakt me, ze…zo. 

Gérard Bertrand: en wat is, welke is je favoriete plek in Spanje, als die er is?

Olivia Ruiz: ik hou van Granada, maar ik denk toch dat het Portlligat is. 

Gérard Bertrand: ja. 

Olivia Ruiz: dat grenst aan Cadaqués. Als je achter Cadaqués langsrijdt en naar het huis van Dali gaat, die kleine vissershaven daar… 

Gérard Bertrand: ja. 

Olivia Ruiz: je hebt niets, gewoon een klein verblijf, een klein hotel. Daar… 

Gérard Bertrand: voor mij heeft het hetzelfde effect, want zodra ik de grens oversteek, al het feit dat ik een andere taal hoor, ben je meteen in een andere wereld, en wij hebben geluk want we zijn een uur rijden verwijderd…

Olivia Ruiz: ja, inderdaad.

Gérard Bertrand: het is toch een groot voorrecht om zo op twee grenzen te kunnen spelen. En al drie maanden is nu alles afgerond.

Olivia Ruiz: maar goed… normaal gesproken wordt alles op de 22e vrijgegeven, daar rekenen we op, daar rekenen we op.

Gérard Bertrand: nou, ik ben de verbinding kwijt… er is losgekoppeld, zoals je ziet heb ik een klein technisch probleem.

Olivia Ruiz: ha…

Gérard Bertrand: hoor je me daar?

Olivia Ruiz: ja ik hoor je. 

Gérard Bertrand: ah, daar zijn we, ik had een technisch probleem, ik had mijn microfoon losgekoppeld. Dus chef, wat gaan we hier eten? Want Olivia is klaar, we gaan de Tautavel nu proeven, Olivia.

Olivia Ruiz: vooruit. 

Gérard Bertrand: we gaan de Tautavel proeven, jaargang 2018. Nou chef, waar zijn we hier? 

Laurent Chabbert: hier zijn we in de PO.

Gérard Bertrand: ah ja inderdaad. Maar dat is ook geen toeval, we zitten in de Pyrénées-Orientales, we zijn bij de Catalanen. Dus?

Laurent Chabbert: dus het Catalaanse kalf dat heeft gegraasd, dus het kalf Vedell zoals ze het daar noemen. Dus met de sjalottensaus… de côte heb ik gegrild op de barbecue, een echte mousseline-puree, we hebben er gewoon een heel klein beetje olijfolie aan toegevoegd om wat body te geven, de chips van nieuwe aardappelen, wat kruiden, oxalis vooral om de zuurheid te brengen. En nu ga ik de sjalottensaus erop doen.

Gérard Bertrand: wat heb jij mij te laten zien? Wat ga jij eten?

Olivia Ruiz: nou, voor mij is het prachtig. Het is een gevulde artisjok… kijk eens hoe mooi dat is.

Gérard Bertrand: ah ja dat is mooi. Nou ik zeg je, je gaat ervan genieten, maar weet je dat artisjok met wijn ingewikkeld is, maar hij is prachtig.

Olivia Ruiz: ah nee, dat weet ik niet.

Gérard Bertrand: wat zit erin?

Olivia Ruiz: maar ik denk dat hij er goed aan gedacht heeft. Ik stel me voor dat het de bedoeling is om het met de blaadjes te eten.

Gérard Bertrand: ja, met de vingers vooral.

Olivia Ruiz: ik stel me voor dat hij goed aan je wijn gedacht heeft. Uiteraard is het beter met de vingers.

Gérard Bertrand: ah ja. Is het lekker?

Gérard Bertrand: het is heel lekker, er zit sjalot in, het is heel azijnachtig, er zit bieslook in.

Gérard Bertrand: nou, ik ga het kalf proeven, chef. Ik ga het kalf proeven. Ik heb vandaag een honger…

Olivia Ruiz: een gerookte vis… wat lekker, olalalalalala.

Gérard Bertrand: dus chef…

Olivia Ruiz: en ik die…

Gérard Bertrand: pardon, chef, hoe lang is het kalf gerijpt?

Olivia Ruiz: hier rijpen we het niet heel lang, bij rosé laten we het een dag of tien rijpen, dat is minder lang dan bij rund, bij rund doen we 28 dagen, maar hier… zo, en daarna de barbecuekant en het vlees nog iets langer laten rusten dan we hier hebben gedaan…

Gérard Bertrand: Olivia, je moet komen om dit te proeven want het is verrukkelijk.

Olivia Ruiz: nou geweldig, we doen dit opnieuw, ik kom hoe dan ook terug. Ik maak heen-en-terugreizen voor de promotie van het boek, maar ondertussen geniet ik echt zoveel als ik kan van mijn zuiden, het heeft me een goed excuus gegeven om er tijd door te brengen, die lockdown, want normaal houden ze me altijd in Parijs voor het werk en nu…

Gérard Bertrand: dus weet je dat we goed nieuws hebben want het festival gaat door.

Olivia Ruiz: ho dat is niet waar, geweldig!

Gérard Bertrand: ja ja van 21 tot 26 juli. Dus met Dominique Rieux hebben we de hele programmering veranderd want Ibrahim Maalouf zijn muzikanten waren niet beschikbaar, Youri Buenaventura mijn vriend zit vast in Colombia dus heu zo is het, Pascal Obispo was verhinderd dus eigenlijk hebben we een programma gemaakt dat niet erg jazz is maar dat de verdienste heeft spectaculair te zijn want de jazzartiesten zijn vaak… Jean Micolon zou komen maar hij zegt me als ik kom…

Olivia Ruiz: hem ook heb je al meerdere keren gehad.

Gérard Bertrand: ja maar hij is buitengewoon. Maar het probleem is dat hij me zei als ik kom, dan zit ik in quarantaine in Frankrijk en als ik terugkeer zit ik in quarantaine in Engeland.

Olivia Ruiz: nou ja het is duur voor een concert, ook al zit je er goed bij jou.

Gérard Bertrand: dus dat hij niet kon komen, dus we hebben, we hebben twee avonden, de 21e en de 22e hebben we Patrick Bruel, de 23e dus hebben we Cali…

Olivia Ruiz: haaa, goed dan, ik blokkeer de 23e voor jou.

Gérard Bertrand: Hoe? Ja, we hebben ook Kimberose, ken jij Kimberose?

Olivia Ruiz: die naam klinkt me bekend maar ik kan er geen gezicht bij plaatsen.

Gérard Bertrand: ja het is een… je moet eens kijken op… het is een jong Frans artieste die een beetje de stem heeft van Amy Winehouse, weet je, ze heeft een buitengewone stem.

Olivia Ruiz: alleen maar dat, wauw. 

Gérard Bertrand: ja ja je moet luisteren. Daarna hebben we Christophe Maé op de 25e en Jean-Baptiste Guégan op de 26e. Maar ik weet dat Cali een vriend van je is, nietwaar?

Olivia Ruiz: maar natuurlijk, ik reserveer de 23e en de 26e dan meteen.

Gérard Bertrand: zo is het, zo is het dus…

Olivia Ruiz: maar de 23e weet ik dat we weer tot 6 uur 's ochtends gaan dansen en ik… dus ik reserveer zelfs de 24e zonder mijn kinderen.

Gérard Bertrand: precies zo. Dus we hebben een mooi programma, we hebben de capaciteit een beetje teruggebracht van 1500 naar 1100 zodat het publiek zich op zijn gemak voelt. Zo is het en maar we hebben er absoluut op gestaan dat het festival plaatsvindt want de artiesten die ik aan de telefoon had zeiden we hebben echt behoefte om opnieuw te starten want goed, ons beroep is om op de weg te zijn en de muzikanten hebben het zwaar want de muzikanten, de tijdelijke werknemers in de showbusiness, het is toch niet erg gemakkelijk voor hen.

Olivia Ruiz: het is verschrikkelijk, verschrikkelijk en dan geeft men ons helemaal geen informatie. Zo is het, vorige week nog verwachtten we veel van de toespraak en uiteindelijk zitten we allemaal in een soort artistieke waas die een beetje vermoeiend begint te worden… 

Gérard Bertrand: dus wij hebben de stier bij de horens gevat en gaan vooruit want dat is belangrijk, zo is het, en het doet me plezier dat je je bij ons voegt en ik weet dat Cali blij zal zijn.

Olivia Ruiz: ho ja maar nog wilder, dat is het probleem.

Gérard Bertrand: ja ja weet je dat we tijdens zijn live boles de Picolat hebben gemaakt, ken jij de boles de Picolat?

Olivia Ruiz: oh maar ik hou daar natuurlijk van. Je zou de mijne moeten proeven want die zijn ook niet slecht. 

Gérard Bertrand: ha echt? Ha maar dat interesseert me.

Olivia Ruiz: dus wat hebben jullie gedaan? Hebben jullie kalf en rund gedaan? Of hebben jullie kalf en varken gedaan?

Gérard Bertrand: nou, vertel ons, vertel ons…

Laurent Chabbert: ja, met varken ook. Er is eigenlijk kalf, rund en varken.

Olivia Ruiz: wat heb je gedaan? Heb je er ook pijnboompitten in gedaan?

Laurent Chabbert: en dan wat cèpes en tomatensaus. En nu heb ik het, ik heb het bij de aperitief gezet, eigenlijk aangeboden zodra je aankomt in het restaurant, dus meteen kun je het eten, ja.

Gérard Bertrand: ik geniet ondertussen terwijl jij met hem praat.

Olivia Ruiz: nou ja ik stel me dat voor. Ho maar maar ik ben nog niet klaar. 

Gérard Bertrand: nee maar de chef heeft ervan geprofiteerd… 

Olivia Ruiz: vanavond als ik dit alles thuis heb, heb ik niets meer nodig… 

Gérard Bertrand: de chef heeft ervan geprofiteerd, dus ik herinner iedereen eraan dat het restaurant elke dag open is voor lunch en diner en dat we nu ook een tapasformule hebben, een formule op het terras. Ik herinner er ook aan dat we zondagavond het muziekfeest vieren met uiteraard een heel feestelijke formule rond een jazzband met tapas etc. dat wordt gezellig.

Laurent Chabbert: ja zo is het, want het is niet echt tapas zondagavond, het zal eerder een degustatiemenu zijn in vier gangen. 

Gérard Bertrand: oké. En 's middags is het Vaderdag.

Laurent Chabbert: en 's middags is het vaderdag, dus sorry, we hebben al geen plaatsen meer, maar goed… voor 's avonds hebben we nog wat tafels over, denk er goed aan te reserveren.

Gérard Bertrand: dus de chef is in vorm, ik ook trouwens, ik heb alle gerechten geproefd dus hij bereidt zich voor op het festival. Nou luister naar me, Olivia, vertel me eens wat over de ladekast met gekleurde lades, want ik laat die nu zien, het is je nieuwe roman die verkrijgbaar is in alle goede boekhandels en op de online sites dus…

Olivia Ruiz: maar eerst de boekhandels, je hebt er goed aan gedaan om daar mee te beginnen want dat is belangrijk. Zij hebben ook flink geleden onder de lockdown. En het zijn gepassioneerden zoals wij, ambachtslieden die vechten voor hun kindje, dat is belangrijk, je hebt er goed aan gedaan dat te zeggen. Luister, het is het verhaal van een jonge vrouw die haar hele leven de ladekast van haar grootmoeder bekijkt met haar kleine neefjes en nichtjes en ze zegt verdorie maar wat stopt ze daar toch allemaal in? Hoe kan het dat we er niet bij mogen? Wat moet ze daar toch verstoppen? En zo is het dus… 

Gérard Bertrand: je voelt de levenservaring, je voelt de levenservaring hier. 

Olivia Ruiz: maar helaas niet, ik had het zo graag gewild, ik had ervan gedroomd. En dus kijken ze naar die commode en zodra ze er dichtbij komen schreeuwt de grootmoeder, dus ze weten niet wat ze verbergt. En na de dood van de grootmoeder gaat deze jonge vrouw terug naar haar huis in Parijs, nadat ze haar grootmoeder begraven heeft in het zuiden. Zodra ze de deur opent… de ondeugd, de commode… dus ze gaat zitten en in de loop van één nacht opent ze de laden van die commode en vindt in elke la een voorwerp en een brief, en het is de grootmoeder die haar heel haar leven vertelt, vanaf het moment in 1939 waarop ze Spanje verlaat omdat haar ouders een beslissing hebben genomen en Rita, de heldin, en haar twee zussen op de vlucht sturen voor het Franco-regime en de bombardementen die Barcelone naderen. En we volgen haar, we volgen haar in haar liefdesgeschiedenissen tot aan haar probleem van nooit het gevoel te hebben thuis te horen, noch hier noch daar, de manier waarop ze soms zin heeft om alles op te geven en te zeggen ik ben niet meer Spaans, ik ben niets meer, en hoe ze daarna… zo aankomt in het café van Marseillette en hoe deze 4 generaties vrouwen zich opbouwen met dit bijzondere héritage dat het exil is, wat toch iets is, en vooral… ik weet dat je begrijpt waarom ik het zo vertel. Wanneer je houdt van de plek waar je geboren bent, waar je bent opgegroeid, op het moment dat alles in je leven instort, op een gegeven moment waarop de geur, voor mij dan van de garrigue, de rots die men vindt in de Corbières, de lei, plotseling is dat alles als een thuis, er gaat niets meer maar ik weet dat de trein door Nîmes rijdt en dan… begin ik me te zeggen, daar loop je geen gevaar meer, straks loop je geen gevaar meer. Zo, en dus daarom raakt het exil me als onderwerp, want allereerst ben ik via drie grootouders afkomstig van dit exil, en ook omdat ik, als iemand die van mijn land houdt en hyper-regionalistisch en al dat soort dingen, gevoelig ben voor mensen die gedwongen waren afstand te doen van hun land… zo. 

Gérard Bertrand: dus je wou, je zou ons een klein stukje willen voorlezen, toch?

Olivia Ruiz: maar natuurlijk, dus wat…

Gérard Bertrand: luister, ik heb het nog niet gelezen want ik heb het vandaag gekocht, ik ga het lezen tijdens mijn vakantie, dus laat ik je natuurlijk de vrije keuze om ons te vertellen wat je ons wilt vertellen.

Olivia Ruiz: luister, zoals ik je het begin al een beetje heb geschetst met haar zussen, met dat kleine meisje dat de ladekast erft, ga ik misschien beginnen bij het eerste hoofdstuk, bij de eerste lade. Daarmee is het niet meer het kleine meisje dat we tijdens de proloog hoorden zeggen dat haar grootmoeder haar dit heeft nagelaten; we gaan over naar de stem van de grootmoeder. En het heet de doopmedaille, dat is het eerste voorwerp dat het kleine meisje in de eerste lade zal vinden. 

Olivia Ruiz: "Live lezing". 

Gérard Bertrand:  dat is mooi! 

Olivia Ruiz: we stoppen hier. 

Gérard Bertrand: en weet je, je hebt volkomen gelijk want ik stel me al het scenario voor van je volgende film, en daar zit iets in. 

Olivia Ruiz: weet je, wat deze ervaring voor mij zo krachtig maakt, is dat de eerste reacties precies zijn wat ik niet durfde te hopen: mensen die me zeggen dat ze het boek hebben gelezen en hun ouders hebben ondervraagd, niet per se Spaanse ouders, Poolse ouders, de ouders… zo. En de dialoog die dat op gang brengt bij de weinigen die het al hebben gelezen binnen het gezin, de trots op de herkomst die inherent is aan mensen die zich niet bijzonder rijk voelden door de reis die hun ouders hebben gemaakt, dat is echt het mooiste geschenk. Het is ook een boek met romantische passie, met heel grappige dingen enzovoort. Maar goed, het is waar dat dit héritage en hoe het door de eerste lezers wordt ontvangen vrij centraal staat in het boek, dat is fijn.

Gérard Bertrand: en ik ben er zeker van dat toen je het schreef, de pen soms vanzelf liep, dat wil zeggen dat hij liep, de pen liep sneller dan je gedachten. Want ergens zoals je iets hebt bedacht dat toch een deel van je wortels en je afkomst had kunnen zijn, cariño bijvoorbeeld is iets wat jullie vaak gebruiken, dus je hebt het je volledig eigen gemaakt, het is moeilijk om daarna uit dat verhaal te stappen. Ik zeg dit omdat het me bevalt want mijn grootmoeder had zo'n ladekast met duizend laden en dus mijn zus en ik ruzieden om te… als we klein waren, te slapen, ons in haar bed te nestelen. En dus toen ze er niet meer was, hebben we ook heel wat ontdekkingen gedaan, brieven etc. het was heel ontroerend. Zo is het dus…

Olivia Ruiz: dat zal je me moeten vertellen want nu ik schrijver ben heb ik van die mooie fantastische stof nodig.

Gérard Bertrand: precies zo. Nou chef, wat doen we nu?

Laurent Chabbert: en zo is het, ik heb net de pot geopend.

Gérard Bertrand: heb jij ook een klein dessertje?

Olivia Ruiz: heu…ja die in de koelkast staat, wacht op mij, ik kom eraan.

Gérard Bertrand: dus wat hebben we, chef? 

Laurent Chabbert: we zijn begonnen met een baba zoals de baba au rhum gewoon, maar we hebben wijn genomen. 

Gérard Bertrand: dat is mooi, je hebt het gepakt, je hebt het met wijn gedaan, is dat zo?

Laurent Chabbert: kijk, we hebben eigenlijk een glühwein gemaakt en we hebben onze wijn teruggekregen.

Gérard Bertrand: ah ja. En in een schaaltje?

Laurent Chabbert: in zo'n pot kan je hem meenemen. 

Gérard Bertrand: ga je het ook zo serveren?

Laurent Chabbert: we gaan het zo serveren in het restaurant.

Olivia Ruiz: ik ga het baba-uitdaging niet aangaan, het lijkt me meer op een tiramisu.

Gérard Bertrand: ho luister, dat is ook niet slecht. Maar je kunt beginnen te proeven.

Laurent Chabbert: en daar hebben we wat aalbessen, wat bramen, wat zwarte bessen aan toegevoegd om meer smaakvolheid en zoetheid te geven. En daarna, net als bij glühwein, hebben we volop kruiden.

Gérard Bertrand: naar mijn mening gaan alle klanten de pot meenemen. Ik ga toch proeven…

Olivia Ruiz: ik weet het niet van jou, Gérard, maar voor mij is het fantastisch. Het is een soort tiramisu maar met heel lichte koffie, gehakte hazelnoten…

Gérard Bertrand: ik moet naar de bodem duiken want de wijn zit op de bodem, er is ook braam toch?

Laurent Chabbert: ja, braam, rode bes, zwarte bes.

Gérard Bertrand: het is heel goed. Het is niet goed, het is niet heel goed, het is uitstekend. Dus daarvoor, weet je wat, Olivia… toe, chef… we gaan de Languedoc proeven, de derde wijn, de 2017, want het is een iets lichtere wijn dan de Tautavel. Ik herinner er dus aan dat alles… 

Olivia Ruiz: die daar? Waar komt die vandaan dan, die? 

Gérard Bertrand: Deze komt van de kant van Narbonne, oké? Het is een Languedoc, dus het is een Syrah en een Grenache die gevinifieerd en 12 maanden op vat gerijpt is. Zo, 2017 is een grote jaargang, het is een zeer droge jaargang. Ik weet niet of je de zomer van 2017 nog herinnert, het was heel warm, er is geen druppel regen gevallen en dus zijn het wijnen…

 Olivia Ruiz: dat was overigens een grote ramp voor de boeren bij ons.

Gérard Bertrand: zo is het dus moesten sommige dorpen…

Olivia Ruiz: en er waren ook nog vorsten, er was een onwaarschijnlijk iets.

 Gérard Bertrand: het was een gecompliceerd jaar, het was een jaar van 13 manen, je weet dat de jaren van 13 manen voor boeren en wijnbouwers altijd gecompliceerd zijn. 

Olivia Ruiz: weet je, ik kom uit een familie van landarbeiders, geen boeren maar arbeiders, dus met wijn heb ik altijd geoogst, het is altijd iets geweest… het Languedoc dan.

Gérard Bertrand: maar weet je, in Marseillette bevinden we ons in de Minervois, niet meer in de Corbières, let op. 

Olivia Ruiz: weet je, het huis van mijn ouders ligt aan de oever van de Aude. Dus voor het huis heb ik de Corbières, achter het huis heb ik de Minervois.

Gérard Bertrand: want jij ziet de Laric eigenlijk.

Olivia Ruiz: zo, ik zie… ik zie de hele Laric van het ene uiteinde naar het andere. Nou, achter kan ik de Montagne Noire niet zien, maar goed. Maar echt, we zijn op die plek en het is waar dat ik… ik zal even zoveel liefde voelen voor gebieden zoals la Livinière of Camplong, het is echt zo dat deze grond ongelooflijk is!

Gérard Bertrand: het spreekt jou toch zeker aan. 

Olivia Ruiz: ha ja in de wijn spreekt die tot me want het is echt… het is voorbij… het is echt een plek die verder gaat dan wie de druif gaat gebruiken zeg maar. En hetzelfde daarna aan de kant van ja, Tautavel, Fitou. Maar ik heb echt ook affiniteiten met die, met die geuren die steviger zijn maar die perfect overeenkomen met mijn… 

Gérard Bertrand: en je hebt ons niet verteld, je hebt ons niet verteld… je kookt graag, neem ik aan als we naar je luisteren. 

Olivia Ruiz: ah, ik hou ervan! Ik hou er zo van! 

Gérard Bertrand: en wat zijn jouw… wat zijn jouw… jouw favoriete dingen? 

Olivia Ruiz: ho nou ja, in Narbonne-plage heb ik niets om te koken dus het was een hel, maar het is waar dat ik vooral voor kinderen kook dus alles is de afgelopen vier jaar een kwestie van mijn zoon ongewone dingen te laten eten. Dus we zitten op salades van asperges, rivierkreeften, koriander. Je ziet dat we proberen vrij frisse kleine dingetjes te zoeken in de zomer. Veel dingen op basis van meloen, citroenverbena, gazpacho… hij is er dol op, zelfs in Narbonne-plage voor 3 maanden heb ik een klein aromatisch tuintje aangelegd. En in Parijs hetzelfde. En dan hij als klein ventje al, hij komt eraan, de bieslook, de salie… hij kent het al, vier en een half jaar, alles wat nodig is en dus koken we samen nogal wat. Maar ik hou heel erg van de gerechten van mijn grootmoeders, alles wat boeuf bourguignon is, oude gestoofde gerechten, ik heb de dingen als ossentong e.d. nog niet geprobeerd… maar goed, ik hou van blanquettes, ik hou ervan als het aan de bodem van de pan kleeft. 

Gérard Bertrand: het is nochtans lekker. 

Olivia Ruiz: ja, maar dat is te veel voor mij. Alles wat… alles wat… kalfszwezerik en dat soort dingen, dat zijn de texturen voor mij. 

Gérard Bertrand: nou chef, ik denk dat je hem voor de zomer zou kunnen aannemen. Hij neemt je aan voor de zomer. 

Olivia Ruiz: we kunnen ruilen als je wil.

Gérard Bertrand: nee maar weet je wat, als je beschikbaar bent, doen we een live in de keuken met jou, dat wordt nog leuker. Toch chef? 

Olivia Ruiz: ha maar ik ben er dol op! Ik ben daar opgegroeid, ik ben er dol op! Zelfs in de zomer als jullie dat willen, jongens. 

Gérard Bertrand: ja ik ga na de eerste tot de vijftiende augustus een beetje rusten dus we hervatten de lives daarna maar aan het einde van de zomer ja, aan het einde van de zomer.

Olivia Ruiz: super! Ja, ik ben hier toch, ik ga nergens meer heen, ik geniet ervan.

 Gérard Bertrand: nou luister, ik heb meerdere dingen onthouden, allereerst ga ik je uitnodigen voor de lunch zodra je terug bent.

Olivia Ruiz: ik kom maandag al langs om flessen voor je op te halen, om te beginnen, eerste afspraak.

Gérard Bertrand: dan raad ik je de commode aux tiroirs de couleur aan, uitgegeven bij éditions Lattes. In alle goede boekwinkels van Frankrijk. En dan raad ik je ook aan snel je plaatsen te reserveren voor de jazz à l'Hospitalet van 21 tot 26 juli. En je zult bovendien de kans krijgen om Olivia Ruiz zeker een paar avonden te ontmoeten. Welnu, Olivia, ik dank je, ik omhels je…

Olivia Ruiz: dank jullie, jongens, het was een genot! We bedanken Yannick Alléno goed, en zijn kleine kerel, de kaart is gevallen, je hebt de naam in je hoofd, wacht… en Amar, van L'ascencion want het is toch…

Gérard Bertrand: zo is het en dan heb je ook een speciale groet van Katia Daguet Alonso die net als jij van Spaanse afkomst is, die met je gepraat heeft en je dus ook omhelst. Fijn weekend en tot volgende week.

Olivia Ruiz: ja, pas goed op jezelf jongens en tot ziens snel maar dan in de keuken.

Gérard Bertrand: tot ziens iedereen!

Olivia Ruiz: tot ziens iedereen!

Laurent Chabbert: tot ziens.